شنیدم که پروانه با شمع گفت

که من عاشقم گر بسوزم رواست

تو را گریه و سوز باری چراست؟

بگفت ای هوادار مسکین من

برفت انگبین یار شیرین من

چو شیرینی از من به در می رود

چو فرهادم آتش به سر می رود

همی گفت و هر لحظه سیلاب درد

فرو می دویدش به رخسار زرد

که ای مدعی عشق کار تو نیست

که نه صبر داری نه یارای ایست

تو را آتش عشق اگر پربسوخت

مرا ببین که از پای تا سر بسوخت

خیلی دوستت دارم وممنون از اینکه  تو این مدت سه سال و نیم همیشه به من محبت داشتی و داری  اما هیچ وقت به این سوال من جواب ندادی که چرا تو این قدر خوب هستی؟